تااینکه دیشب در"جوشن کبیر"پیدایش کردم….

“یارفیق من لا رفیق له”

واینجابودکه تازه فهمیدم….یه رفیق دارم….

“اسمش خداست”

“اما توده خاک گور دربرابرسکوت آنان"مرا پاسخ داد:

گفت:آیا میدانی باساکنان خودچه کرده ام؟

گوشتهایشان رامتلاشی کرده ام وپوشاکشان رااز هم دریده ام

چشمانشان رااز خاک آکنده ام

همانا که ازرسیدن خاشاکی آزرده میشدند

امااستخوانهارانیز بگونه ای پراکنده کرده ام

که بندها ودستهاوپاها ازهم جداگشته اند

این را ازآن وآنراازاین جداکردم

وانهارابه حال خودگذاشته ام

تادرمدت طولانی بصورت استخوانهای پوسیده درآیند.

هرکس بر من صلوات فرستد ویرخاندانم نفرستدبوی بهشت را که از فاصله پانصد سال راه دریافته میشود درنمی یابد

 به نقل اززیاد حارثی:

    شنیدم که امام حسین می فرماید:هر کس تنها به خاطر خدای متعال به مسجدی برود میهمان خداست تا زمانی که از انجا خارج گردد   

منبع:کتاب حکمت نامه ی امام حسین(ع) نوشته اقای محمدی ری شهری به ترجمه اقای عبدالهادی مسعودی